حضرت مسیح و فرار از نادان
عیسی مریم به کوهی می گریخت شیر گویی خون او می خواست ریخت
آن یکی در پی دوید و گفت خیر در پیت کس نیست چه گریزی چو طیر
با شتاب او آنچنان می تافت جفت کز شتاب خود جواب او نگفت
یک دو میدان در پی عیسی دوید پس به جد جد ، عیسی را بخواند
کز پی مرضات حق یک لحظه بیست که مرا اندر گریزت مشکلیست
از که این سو می گریزی ای کریم نه پی ات شیر و نه خصم و خوف و بیم
گفت از احمق گریزانم برو می رهانم خویش را بندم مشو
گفت آخر آن مسیحا نی تویی که شود کور و کر از تو مستوی
گفت آری ، گفت: تو آن شه نیستی که فسون غیب را ماویستی
چون بخوانی آن فسون بر مرده ای برجهد چون شیر صید آورده ای
گفت آری آن منم ، گفتا که تو نی ز گل مرغان کنی ا ی خوبرو
گفت آری ، گفت پس ای روح پاک هر چه خواهی می کنی از کیست باک
گفت عیسی که به ذات پاک حق مبدع تن خالق جان در سبق
حرمت ذات و صفات پاک او که بود گردون گریبان چاک او
کان فسون و اسم اعظم را که من بر کر و بر کور خواندم شد حسن
بر تن مرده بخواندم گشت حی بر سر لا شی خواندم گشت شی
خواندم آن را بر دل احمق به ود صد هزاران بار و درمانی نشد
گفت حکمت چیست که آنجا اسم حق سود کرد این جا نبود آن را سبق
آن همان رنج است و این رنجی ، چرا او نشد این را و آن را شد دوا
گفت رنج احمقی قهر خداست رنج و کوری نیست قهر ، آن ابتلاست
ابتلا رنجی است کان رحم آورد احمقی رنجی است کان زخم آورد
ز احمقان بگریز چون عیسی گریخت صحبت احمق بسی خون ها بریخت
آن گریز عیسیی نه از بیم بود ایمن است او از پی تعلیم بود
زمهریر ار پر کند آفاق را چه غم آن خورشید با اشراق را
مثنوی معنوی- دفتر سوم – ابیات 2570 تا 2599
پارسی امروزی شده ی داستان :
حضرت عیسی مسیح به سرعت در حال دویدن بود گویی که از شیری فرار می کند در بین راه کسی او را می بیند و به او می گوید که خیر است از برای چه اینچنین می دوی؟ حضرت عیسی جوابش نداد و باز می دوید . آن مرد نیز دنبال او دوید و از او خواست که برای رضای خدا بایست و به او جواب دهد . حضرت مسیح پاسخ می دهد که از احمق فرار می کند . آن مرد می گوید: که تو آن مسیحی نیستی که کور و کر را شفا می دهی ، تو آن نیستی که سرَ غیب و اسم اعظم می دانی و آن را بر مرده می خوانی زنده می شود ،بر مرغ گلی می دمی و او زنده می شود ؟
حضرت عیسی پاسخ می دهد بله که من همانم . آن مرد می پرسد که ازکه می ترسی که فرار می کنی؟ حضرت عیسی پاسخ می دهد که با سرَ غیب و اسم اعظم همه ی آن کارها را انجام دادم. اما با تمام مهربانی خود هزاران بار آن را بر احمق خواندم و درمان نشد .
آن مرد باز می پرسد: که چرا دفعات قبل چنان شد و اثر کرد و این دفعه اثر نکرد ، هر دوی اینها رنج و عذابی است ؟
حضرت مسیح پاسخ می دهد که : رنج حماقت قهر خداوند است ، اما رنج کوری و کری ابتلا و آزمایشی برای انسان است. ابتلا موجب می شود که رحمت خداوند به جوش آید واز گناهان در گذرد اما احمقی رنجی که موجب صدمه به انسان می شود .
مولانا در سه بیت آخر به این نکات اشاره می کند که : انسان باید از جهل و انسان های جاهل چون حضرت عیسی فرار کند و اینکه گریز حضرت عیسی نه به خاطر بیم و ترس بود بلکه به این خاطر بود که بدی جهل را به مردم نشان دهد .
او چون آفتابی است که هزاران درد مانند جهل و ....که مانند سرما است به این آفتاب صدمه ای نمی زند هر چند که سرما همه جا را فرا گیرد .