همه ساله بخت تو پیروز باد همه روزگار تو نوروز باد
آب زنید راه را هـیـن که نگار می رسد مژده دهـیـد باغ را بوی بهار می رسد
فصل بهار فصلی که فصل آغاز شکوفایی و زنده شدن در عالم و کاینات می باشد در حال آغازیدن می باشد و ما نیز قسمتی از کاینات
آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب است
( حطب : هیزم )
درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند جهان جوان شد و یاران به عـیـش بـنـشـستـنـد
حیف نیست ، ما که از گیاهی و پرنده ای کم نیستیم نغمه ی عشقی ، طراوتی ، تغییری . بابا حرکتی .
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد عالم پیر دگر باره جوان خواهـد شد
این حضرت باد صبا از بر یار تشریف آوردند که پیر را جوان می کنند . و آدمی کمی اهـل بشارت باشد و اشارت بداند این نفـس را با آغـوش باز پذیرا خواهـد بود و دم را غنیمت می شمارد که :
ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی مایه ی نقـد بقا را که ضمان خواهد شد
ما نیز چیزی نمی خواهیم به جز از حضرت ساقی :
عـیـد شـد ساقی بیا در گـردش آور جـام را پـشـت پا زن دور چـرخ و گردش ایام را
سین ساغر بس بود ای ترک ما را روز عید گو ، نباشد هـفـت سیـن رندان دُرد آشام را
( ترک : زیبا روی _ دُرد : رسوبات ته مانده ی شراب )
سری هـم به دنیای عـلم آموزان می زنیم
به به که بهار و عید نوروز آمد نوروز شد و به خلق نو روز آمد
طفلان دبستان همه گشتند دلشاد آزادی روزشان ز نوروز آمد
آری همه ی دانش آموزان از شنیدن خبر نوروز در پوست خود نمی گنجند ، گویی که مژده ی آزادی به آنها داده ای !!؟؟
اما برای گرفـتن عـیدی این بیت را که کمی پاچه خواری در آن نهـفـته است را به شما پیشنهاد می نماییم :
ز روی تست عـیـد آثار ما را بیا ای عـیـد و عـیـدی آر ما را
یادی از آنانکه در ایام عـیـد به مشکلاتی گرفتار هـستـنـد و می توان گـفت که عید برای آنها عید نمی شود که :
روز بر من مهجور به تلخی گذرد عید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد
در این بین باید از برخی از مشاغل اعم از پلیس ها و آتش نشانها و پرستاران و .... که ایام عید نیز واقعا در حال انجام خدمت می باشند یاد کنیم و یک خسته نباشید به آنها بگوییم .
کلامی در کمال
حضرت علی ( علیه السلام ) مولای متقیان می فرمایند : عـیـد آن روزی است که در آن گناه نباشد .
به راستی که تیر کلام را به نقطه کمال نشان زدند و حرف را تمام نمودند و نکو معیاری برای عید برای ما قرار دادند .
حضرت امام نیز درپـیـروی از حضرت امیر المومنین علی ( علیه السلام ) بیتی می فرمایند :
آن روز که عالم ز ستمگر خالی است ما را و همه ستمکشان را عید است
به راستی که آن روز می تواند برای همه عید باشد .
هدیه ی حضرت سعـدی :
بـرآمـد باد صـبـح و بـوی نـوروز بکـام دوسـتـان و بـخـت پـیـروز
مـبـارک بادت ایـن سـال و هـمـه سـال هـمـایـون بادت این روز و همه روز
چو نرگـس چـشم بخت از خواب برخاست حـسد گـو دشمنان را دیده بردوز
بهار خـرم اسـت ای گـل کـجـایی که بینی بلبلان را ناله و سوز
جهان بی ما بسی بوده است و باشد برادر جز نکـونامی مـیـنـدوز
نکـویی کـن که دولت بینی از بخت مـبـر فـرمان بـد گـوی بـد آموز
منظور حضرت سعدی در بیت آخر از نکویی همان عیدی دادن است یعنی بیشتر بدهید و بیشتر هم بگیرید.
امیدوارم که تمامی ایرانیان در تمام جهان سال نکویی را در پیش داشته باشند و کشور عزیزمان قله های افتخار را سریع تر از همیشه بـپـیـماید و بـویژه قـله های علم و معـرفـت را .
***************************************************************
یک توضیح کوچک آنکه مقـصود ما از نگار و بهار در بیت اول شخصی و آدمی نبوده است و این را می گوییم که دو روز دیگر بر ما وصله ای نچـسـبانـند . بالاخره منحرف فکر زیاد داریم .