نی بی نوا

این هم ابیات و اشعاری که قولش را داده بودیم

بفرمایید نوش جان

آمد  شهر   صیام    سنجق   سلطان   رسید              دست  بدار   از  طعام    مایده   جان   رسید

جان ز قطیعت برست  دست طبیعت  ببست               قلب  ضلالت   شکست  لشکر  ایمان  رسید

لشکر   والعادیات   دست   به   یغما   نهاد                ز آتش  والموریات   نفس  به  افغان   رسید

البقره   راست    بود  موسی  عمران  نمود               مرده از او زنده شد چونک به قربان   رسید

روزه چو قربان ماست زندگی جان   ماست               تن همه قربان کنیم جان چو به مهمان رسید

صبر چو ابریست خوش حکمت بارد از  او               زانک چنین ماه صبر، بود  که  قرآن  رسید

نفس چو محتاج شد ، روح  به   معراج   شد               چون در زندان شکست جان بر جانان رسید

پرده  ظلمت   درید ، دل  به  فلک   بر پرید               چون ز  ملک  بود  دل  باز  بدیشان  رسید

زود از این  چاه  تن  دست  بزن  در  رسن               بر سر چاه  آب  گو  یوسف  کنعان   رسید

عیسی چو از خر برست گشت دعایش قبول               دست بشو کز فلک  مایده  و  خوان   رسید

دست و دهان را بشو  نه  بخور  و  نه  بگو               آن سخن و لقمه جو کان به خموشان  رسید

                                                                                                        غزلیات شمس

**********************************************************

برق  خاشاک  گنه ،  روزه  تابستان  است         دود این آتش  جانسوز  به  از  ریحان  است

می توان  یافت  ز  سی پاره  ماه  رمضان         آنچه ز  اسرار  الهی  همه  در  قرآن  است

هست در غنچه ی لب بسته ی این ماه نهان         گلستانی  که   نسیمش  نفس   رحمان  است

مشو  از   عزت   این   مهر   الهی  غافل         که در این مهر بسی گنج و گهر پنهان  است

ماهرویی  که   شب  قدر  بود  یک  خالش         در  سراپرده   ماه   رمضان   پنهان    است

می کند  روزه   ماه   رمضان  عمر  دراز         مد  انعام   درین  دفتر  و  این  ایوان   است

غفلت  از  تشنگی  و  گرسنگی  کم  گردد          که لب خشک بر این بند گران سوهان است

باش  با  قد  دو تا  حلقه این   در   صایب          که مراد دو جهان در خم این  چوگان   است

                                                                           دیوان صایب – غزل

حکایت لطیف

سوالی نیزاز ما شده است در باب این بیت حضرت حافظ که فرمود :

زان می عشق کز او پخته شود هر خامی        گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

پرسیده شده که آیا حضرت حافظ در ماه رمضان به معاصی امر فرموده است ؟

در جواب باید به چند نکته اشاره شود : اول اینکه بحث می عشق است و از این می ها تا فعل توسط فتوا دهندگان حرام نشده

دیگر اینکه زمان مصرف این می بعد افطار و به ویژه سحر می باشد که حضرت امام فرمود :

ماه رمضان شد می و میخانه برافـتاد    عشق و طرب و باده به وقت سحر افـتاد

یعنی از این می ها می تواند در این بازه زمانی استفاده ببرید تا بر روزه شما خـلـلی وارد نشود و اصلا حافظ نیز بعد افطار این بیت را سروده و طلب می عشق نمودند