« بسم الله الرحمن الرحیم »
محمد که آفـریـنـش هـسـت خاکـش هـزاران آفـرین بر جان پاکـش
فرخنده میلاد گوهـر یگانه ی هـستی حضرت خاتم المرسلین محمد مصطفی ( درود خدا بر او و خاندان پاک و معصومـش باد ) آن که زبان ما در بیان او به قصور رفته و خداوند ایشان را بزرگ نموده و در حق ایشان فرموده که ( لقد جاعکم فی رسولکم اسوه الحسنه ) و او را اسوه خوبی ها دانسته و رحمتی برای عالمیان را بر تمامی کاینات که وامدار رحمت اوست تبریک عرض می کنم .
زبان این حقیر مقصور اما سعدی ( علیه الرحمه ) زیبا سروده که :
ماه فرو ماند از جمال محمد سرو نباشد به اعتدال محمد
قدر فلک را کمال و منزلتی نیست پیش قدر با کمال محمد
وعده ی دیدار هر کسی به قیامت لیله الاسری شب وصال محمد
آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی آمده مجموع در ظلال محمد
عـرصه ی گیتی مجال همت او نیست روز قیامت نگر مجال محمد
و آنهمه پیرایه بسته جنت فردوس بو که قبولش کند بلال محمد
همچو زمین خواهد آ سمان که بیفتد تا بدهد بوسه بر نعال محمد
شمس و قمر در زمین حشرنتابد نور نتابد مگر جمال محمد
شاید اگر آفتاب و ماه نتابد پیش دو ابروی چون هلال محمد
چشم مرا تا به خواب دید جمالش خواب نمی گیرد از خیال محمد
سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی عشق محمد بس است و آل محمد
و به راستی که سعدی حقیقت را بیان نمود و با همین ابیات تا ابد خود را جاویدان نموده است .