این رستخیز عظیم که نامش محرم است
این دو بـیـت برداشته شده از شعـری از دیوان حضرت حافظ است . البـته بـنده آن سـروده را فـقـط توانـسـتم از یکی از نسخ دیوان حافظ بـیـابم و در چـند نسخه ی دیگـرمورد دسـتـرس بنده یافـت نـشد . اشاره ی این نکـتـه ضـروری است که این شعـر از هـر کـس باشـد به جهـت زیـبایی(کلام ، معـنا ) در اینجا آورده شده وبـس .
تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا جان و دل افـتـاده اند از زلف و خـالـت در بلا
آنچه جان عاشقان را دست هجـرت می کشد کـس نـدیـده در جهان جـز تـشـنـگان کـربلا
این نیز شعـری زیـبا از حضـرت مولانا جـلال الدین است از غـزلیات شـمـس .
کجـایـیـد ای شـهـیـدان خـدایـی بلا جـویان دشـت کـربـلایی
کجـایـیـد ای سـبک رویان عاشـق پـرنـده تـر ز مـرغـان هـوایی
کجـایـیـد ای شـهـان آسمانی بـدانـسـته فـلک را در گـشایی
کجـایـیـد ای ز جان و جا رهـیـده کـسی مـر عـقـل را گـویـد کجایـی
کجـایـیـد ای در زنـدان شکـسـتـه بـداده وامـدران را رهـایی
کجـایـیـد ای در مخـزن گـشـاده کجـایـیـد ای نوای بی نوایـی
در آن بحـرید کاین عالم کـف اوست زمانی بـیـش داریـد آشـنایـی
کـف دریاسـت صورت های عالـم زکـف بگـذر اگر اهـل صفـایی
دلم کـف کرد کـین نـقـش سـخـن شد بهل نـقـش و به دل رو گر ز مایی