نی بی نوا

چه درگاه ؟   درگاه     شاه   گزین           امــام  هـدی   قـبـلـه ی  هــشــتــمــیــن

چه   درگاه  ؟ درگاه    شاه   هـدی           شـه  دیـن  علی  ابـن  مـوسـی الـرضـا

امامی  که   از   یاد  قدرش  زمین           شـد   انگـشـتـر    آسـمان    را  نگـیـن

از  آن  است  پـیر  خـرد  تازه  رو           که   رخ شـسـته  در  چـشـمه  رای  او

کـرم   دستگـیـری    از   او  یافـته           شـجاعـت  دلـیـری    از    او   یــافـتـه

رخ  ذلـت  از   خاک   او  پـر صفا           سـر  طاعـت  از  مـهـر او عـرش سـا

اگر  نه  غـبار    درش  توتـیـاسـت           بگـو دیده ی روز  ،  روشن چراسـت؟

بود   ریـزش   رحـمت   بی حساب           گـل  سجـده ی   درگـهـش   را  گـلاب

ز شرح ثـنایـش ، زبان   یک  ورق            ز  در   ثـنـایـش   دهـان   پـر  طـبـق

سخـن  در مـدیحـش بود زان فـزون            که از گـفـتـه اش  گـفـتـن  آیـد  فـزون

دل  معـنی  از  فکـر  مدحـش فگـار            زر  لـفـظ   از   نـام   او  سـکـه  دار

ندارد  سخـن  مدحـتی  در  خـورش            از ایـن پـس سر فکـر و  خـاک  درش

ز  فـیض   اجابـت   در   آن  آستان            شکـفـت  از  دعا  غـنچه های  دهـان

در آن روضه از  اشک  اخلاص ها            شده   بر     فـلک    نخل های   دعا 

زبـس جـذبه با خاک آن منـزل اسـت           ز آن روضه بیـرون شدن مشکل است

بود صحن آن روضه ی عرش سای           حصـار  امـانـی    ز    قـهــر   خـدای

ملک ما را بر همه جا  فخر هاست           زان که سلطان خراسان فخر ماست

 رهـبر خود  کـن  امام هـشـتـمـیـن           تا شـوی بگـزیـده ی  روی  زمـیـن